No dobrze, przyznaję się bez bicia - "japońska surowizna" to moja słabość. Ale uwierzcie mi - naprawdę trudno być w Japonii i nie zakochać się w tamtejszej kuchni. I bynajmniej nie mówię tylko o osławionym sushi i pochodnych. Wbrew pozorom w Japonii można zjeść absolutnie wszystko - wspomniana "surowizna" nie jest jedynym jedzeniem na jakie będziecie zdani na miejscu - to tylko jedna z bardzo wielu opcji.
Japończycy jedzą wszystko: mają w menu fantastyczne zupy, mięsa, makarony, kanapki, hamburgery, potrawy wegetariańskie - wszystko, czego można sobie tylko zażyczyć. A do tego różnorodność oferowanych potraw jest gigantyczna - każda najmniejsza restauracyjka i bar walczy o klienta. Jeśli zatem obawiacie się, że w Japonii nie znajdziecie nic, co by Wam smakowało - Wasze obawy są nieuzasadnione. Będzie dokładnie odwrotnie - to właśnie w Japonii doświadczycie, co znaczy czerpać prawdziwą przyjemność z jedzenia - i problemem stanie się wówczas nie wyjazd do Japonii, lecz powrót do kraju, gdzie zostaniecie pozbawieni tych wszystkich, cudownych dla podniebienia, doznań.
W niniejszym filmie znajdziecie migawki z naszych dwóch ulubionych barów sushi, mieszczących się w Harajuku. Oba niestety już nie istnieją. W Tokio bowiem wszystko zmienia się bardzo szybko. Ale prezentowane tu jako drugie w kolejności "Sushi Zanmai" znajdziecie w całym Tokio, jest to bowiem sieć oferująca bardzo wysoką jakość w stosunkowo bardzo niskich cenach, warto zatem ją znać. I odwiedzić. I jeść, jeść, jeść, ech...
Na samym jednak wstępie zobaczycie fragment wszechobecnych w Tokio pasaży handlowych z gotowym jedzeniem na wynos. W tym przypadku będą to akurat wyroby cukiernicze. Jak wszystko w Japonii, jednocześnie przepyszne i przepiękne. Smacznego!
To był początek kwietnia 2007 roku, gdy wybraliśmy się do Ambasady Polski w Tokio. Wokół kwitły wiśnie, wokół kwitła wiosna, a w samym środku tego wszystkiego my - szczęśliwi, że jesteśmy tu, gdzie jesteśmy. Niniejszy film być może nie odda nastroju, jaki nam towarzyszył podczas tego spaceru, niemniej jednak uwierzcie nam, że było bardzo miło.
Dzielnica, w której znajduje się Ambasada Polski w Tokyo, to naprawdę bardzo klimatyczne miejsce, pełne ślicznych willi i zieleni. Sam budynek ambasady również jest bardzo stylowy. Jedyny problem polega na tym, iż to miejsce jest dosyć mocno oddalone od najbliższych stacji kolei miejskiej, ale to naprawdę mały problem dla fana Japonii, który z każdej takiej sytuacji potrafi wyciągnąć maksimum przyjemności. My, jak zwykle, bawiliśmy się wyśmienicie. Szkoda, że tak niewiele z tego uwieczniliśmy na kamerze. Tak czy owak, kilka migawek udało się nakręcić. Zapraszamy na wspólny spacer.
Automaty na tokijskich stacjach metra i kolei JR (kolei naziemnej), to bardzo wygodna sprawa. Można w nich nie tylko kupić bilet, ale i doładować kartę "Suica", która znacznie ułatwia korzystanie z tego niezwykle wygodnego środka transportu, jakim jest japońska kolej.
Tokyo to miasto pełne niespodzianek. Nigdy nie wiadomo, na co się natkniemy za najbliższym zakrętem. Gothic lolity i inne "dziwne zjawiska ze świata mody", to standard na ulicach Tokyo. W tym mieście trudno się nudzić. To jest po prostu niemożliwe.
W niniejszym shorcie ujrzymy: okolice stacji Minami-senju oraz samą stację kolei naziemnej, na której skoncentrujemy się na jednym z automatów biletowych; następnie przysiądziemy na matcha shake na stacji Ueno - tu dosłownie tylko krótka migawka; a na koniec obiektyw naszej kamery trafi późnym wieczorem na skupisko młodych fanem stylu gothic lolita, bardzo popularnym w czasie, gdy kręcone były te zdjęcia.
Czasami drobne epizody składają się na niezapomniane wrażenia, które pozostają w naszej głowie po powrocie do kraju. Wiele zwykłych czynności wykonywanych w Japonii z czasem nabiera nowego wymiaru: kupowanie jedzenia, podróż metrem, spotkani po drodze ludzie. Nie da się tego opisać słowami. Tak jak nie da się opisać słowami uczuć. Bo Tokyo roztacza wokół siebie niezwykłą aurę, która towarzyszy nam nawet wtedy, gdy nas tam nie ma. Ci z Was, którzy nie mieli okazji odwiedzić tego niezwykłego miasta, patrząc na te filmiki, widzą obrazki. Ci, którzy tam byli - czują klimat tego miejsca. Życzę wszystkim miłośnikom Japonii, oglądającym te videa, aby udało Wam się tam wybrać i żebyście poczuli to samo co ja, gdy patrzę na te niepozorne obrazy z miejsca zwanego Tokyo. Miłego oglądania.
Ten sam film w ładniejsze jakości na Vimeo:
(w czasach, gdy ten film powstawał, YT oferował bardzo niską jakość obrazu)
No właśnie - i w końcu dotarliśmy do obiecanego w poprzednim odcinku Muzeum Ghibli. Uwaga - nie mylić ze Studiem Ghibli - bo to dwa różne miejsca. Mimo, iż należą i zostały stworzone przez tę samą osobę - pana Hayao Miyazakiego - mistrza i żywą legendę japońskiej animacji. Mieszczą się w zupełnie dwóch różnych miejscach: w Studiu Ghibli powstają sławne filmy mistrza Miyazakiego, a Muzeum Ghibli to po prostu mini-park rozrywki dla fanów - w każdym wieku. Bo filmy ze sławnego studia działają na wyobraźnię wszystkich pokoleń. (Nowa wersja filmu, reedycja z roku 2012):
Powyższa relacja filmowa z wycieczki do sławnego muzeum, to - wbrew pozorom - bardzo ogólny zapis tego, co można ujrzeć na miejscu. Zwłaszcza, iż nie mogliśmy Wam pokazać wnętrz tegoż niezwykłego "mizajkowego przybytku rozrywki". Tak czy owak - mamy nadzieję, iż udało nam się przekazać choćby ułamek panującego w tym miejscu klimatu.
Jak już wspomniałem w jednym z wcześniejszych postów, różnego rodzaju dziwne, zaskakujące i niecodzienne sytuacje, jakie spotykają nas podczas podróży do egzotycznych miejsc, są jedną z tych rzeczy, dla których warto podróżować. Nie na darmo się bowiem powtarza, iż podróże kształcą - zgadzam się z tym w zupełności. Stykanie się ze skrajnie innymi kulturami i sposobami myślenia innych ludzi, pozwala na poszerzenie swoich horyzontów i uczy (a przynajmniej - powinno uczyć) akceptacji inności - bo inny nie znaczy gorszy - lecz po prostu - inny niż my. I taki też cel przyświeca temu tekstowi - nie piszę go po to, aby kogokolwiek krytykować, lecz właśnie po to, aby przedstawić inne sposoby myślenia poprzez opisanie różnych "dziwnych" zdarzeń, jakie mnie spotkały podczas licznych podróży do Japonii. Być może, podobnie jak mi, również czytającemu te słowa, pozwoli to sięgnąć głębiej w kulturę, w której miały one miejsce i wyciągnąć konstruktywne wnioski, pozwalające zrozumieć to, co dotąd często bywało niezrozumiałe. Oto kolejna porcja moich niezwykłych, japońskich przygód.
Kolejowa kołysanka
Każdy, kto korzystał z tokijskiego metra, czy też kolei naziemnej JR, dobrze wie, jakie panują tam realia. Jako środek transportu, przewożący codziennie miliony ludzi, tokijskie metro i kolej JR są miejscami bardzo "anonimowymi". Tokijczycy bardzo chronią swoją prywatność, nawet, a może - przede wszystkim - w tak zatłoczonym miejscu. W metrze nie nawiązuje się znajomości, nie ustępuje miejsca, nie nawiązuje nawet kontaktu wzrokowego - to wszystko tylko utrudnia funkcjonowanie w tak wielkim ścisku. Oczywiście, jest to zjawisko szersze, sięgające o wiele głębiej w kulturę japońską, ale nie o tym ma być ten tekst. Zatem, wracając do tokijskiego metra: to miejsce niezwykłe (jak zresztą cała Japonia), rządzące się własnymi prawami. Dlatego to, co opiszę poniżej, tak bardzo zapadło mi w pamięci.
To zdarzyło się pewnego późnego popołudnia, gdy wraz ze znajomymi wracaliśmy metrem po bardzo męczącej, lecz jednocześnie niezwykle udanej, kilkudniowej podróży do Kyoto. Były to godziny, w których tokijskie metro zaczynało się wypełniać ludżmi, na szczęście nie jakoś skrajnie (jak na tamtejsze realia), gdyż była to niedziela i nie groził nam skomasowany na przestrzeni paru godzin exodus z biur i nocnych barów, mający miejsce w dni powszednie. Niezwykłość naszej sytuacji polegała jednak na tym, iż moi znajomi mieli ze sobą kilkumiesięczne dziecko, które - trudno się dziwić - również wykazywało oznaki zmęczenia, sygnalizując nam to dobitnie różnorakimi sygnałami głosowymi, niekiedy dosyć głośnymi. Nie było to jakimś wielkim problemem, niemniej jednak wyrażające głośno swoje zdecydowane poglądy małe dziecko, zwróciło w którymś momencie uwagę trzech stojących obok nas młodych Japończyków, ubranych w czarne mundurki szkoły średniej. Ich reakcja zaskoczyła całą naszą gajdzińską grupę (japońscy współpasażerowie oczywiście pozostali zwyczajowo zdystansowani), gdy ci w jednej chwili spojrzeli porozumiewawczo na siebie i... zaczęli nucić kołysankę! Najpierw delikatnie, po chwili jednak widząc naszą pozytywną reakcję na nieśmiałe próby, rozkręcili się na dobre i po chwili staliśmy się świadkami prawdziwego koncertu na dobranoc, dla naszego małego, niesfornego współtowarzysza. Trudno jest opisać w słowach tego typu sytuacje, gdyż składa się na nie zbyt wiele bodźców i czynników. Niemniej jednak powiem tylko tyle, że uśmiechy nie schodziły nam z twarzyczek, zajmując nam mięśnie twarzy na tyle skutecznie, że przez cały czas trwania tego niezwykłego koncertu nie byliśmy w stanie wypowiedzieć ani słowa. Przy okazji - kołysanka zadziałała. Przynajmniej na nas - czuliśmy się naprawdę odprężeni. Hmm, śmiech okazał się doskonałym lekarstwem również na nasze obolałe po długiej podróży mięśnie.
Jak to zwykle bywa, wszyscy byliśmy tak zaskoczeni tą sytuacją, że nikt nie sięgnął ani po kamerę, ani po aparat fotograficzny. Jak zwykle więc to niezwykłe zdarzenie pozostało zapisane jedynie w naszej pamięci. I oby tam zostało jak najdłużej.
Nagie fakty
Kolejna niezwykła sytuacja spotkała mnie w pewnym hotelu w Tokyo. Umówiłem się tam z pewną osobą, z którą mieliśmy wybrać się na kolejną fanowską eskapadę po skomplikowanym labiryncie tego niezwykłego miasta. Dotarcie na miejsce obyło się bez większych niespodzianek: szybki transport, kłaniająca się przy wejściu żeńska obsługa hotelu, nieradzący sobie z angielskim recepcjoniści (w dużym hotelu z międzynarodową klientelą) i tak dalej - standard. Radośnie więc udałem się do najbliższej windy w holu głównym i bezproblemowo dotarłem na wybrane piętro, a następnie długim i wąskim korytarzem do odpowiedniego pokoju. Formalności zajęły kilka chwil, szybko się zebraliśmy i radośnie wypląsnęliśmy na korytarz, wiedzeni zaraźliwą radością czekającej nas eksploracji. I nagle okazało się, iż eksploracja zaczęła się nieco wcześniej, niż tego oczekiwaliśmy. Otóż natrafiliśmy na korytarzu na pokojówkę, która dyskutowała z pewnym starszym panem (Japończykiem, na oko ok. 50-60 lat), gościem hotelowym, który jak gdyby nigdy nic prowadził ożywioną konwersację z ubraną w uniform japońską pokojówką. I cała sytuacja nie byłaby niczym nadzwyczajnym, gdyby nie jeden drobny fakt, iż ów gentleman był... nagi. Tak kompletnie i całkowicie. Nie pytajcie o co chodziło, bo pojęcia nie mam. Mogę tu co najwyżej wysuwać różne mniej i bardziej prawdopodobne teorie, które mogą okazać się nawet trafne, ale... może nie tym razem. Ot, taki miejscowy folklor.
Sushi party
Och, sushi w Japonii! Jeśli jesteś smakoszem sushi, nie ma wspanialszego miejsca na zaspokojenie (a właściwie - jeszcze większe rozbudzenie!) swoich żądnych świeżych owoców morza kubków smakowych! O tym, jakie rodzaje barów i restauracji sushi występują w Japonii, to temat na inny tekst. Przyznam, że jako miłośnik "japońskiej surowizny" mam w tym niejakie rozeznanie (no przecież każdego dnia pobytu coś jeść musiałem), ale tym razem to nie o japońskiej kuchni chciałem Wam opowiedzieć.
Pewnego wieczoru, wracając z całodniowego wojażu po Tokyo, stwierdziliśmy (ja i moja towarzyszka), że mamy ochotę na sushi (a to ci niespodzianka). A orzekliśmy tak dlatego, iż nagle napatoczyliśmy się na jeden z punktów naszej ulubionej sieci barów sushi, o którego to istnieniu dotąd nie wiedzieliśmy. Pora była kolacyjna, musieliśmy więc chwilkę poczekać, aż zwolni się miejsce. W krótkim oczekiwaniu towarzyszyła nam stojąca przed wejściem pani z obsługi, pytająca przybyłych o nazwiska i umieszczająca je w kolejności w tabelce w podręcznym notesie. Jako, że po chwili byliśmy jedynymi osobami oczekującymi na wejście, wywiązała się między nami uprzejma rozmowa, do której chwilę potem dołączyła stojąca obok Japonka, która wyszła na zewnątrz, aby zapalić papierosa. Nawet się nie zorientowaliśmy, kiedy zniknęła nam na chwilę z oczu, aby chwilkę później wyjść ze swoim chłopakiem, który również włączył się do radosnej już konwersacji. I tak świergocząc we czwórkę weszliśmy do środka (pani z obsługi musiała zostać) i usiedliśmy przy barze, aby chwilę potem zdać sobie sprawę, iż jest nas już pięcioro, gdyż siedzący obok tubylec uznał, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby włączyć się do rozmowy. Ów mężczyzna był już w stanie bardzo wskazującym, przez co stał się źródłem nowych tematów, których chyba żaden Japończyk na trzeźwo nie zdołałby ot tak sobie poruszyć. Zresztą, tenże osobnik okazał się niezwykle utalentowany, jeśli chodzi o nawiązywanie skomplikowanych relacji międzyludzkich, gdyż podczas trwającej z nami ciągłej wymiany wszelakich, często dziwnych poglądów, rozmawiał jednocześnie przez komórkę (dosyć głośno - co starał mu się uświadomić stojący za barem mistrz sushi), a także ze swym siedzącym po drugiej stronie kolegą, który leżał nieprzytomny z twarzą na barze, od czasu do czasu pomrukując tylko niezrozumiale, gdy jego kolega energicznie nim potrząsał podczas prób nawiązania bliższego kontaktu. Umówmy się zatem, że nadal było nas pięcioro, bo zemdlonego kolegi liczyć nie będziemy, gdyż tylko jego kompan był na tyle uzdolniony, aby być w stanie nawiązać z nim jakikolwiek inteligentny kontakt. Tymczasem nasi znajomi sprzed wejścia ciągle wykazywali nami zainteresowanie, a że oddzielały nas od siebie trzy inne osoby siedzące przy barze, one również włączyły się do rozmowy. I tak oto sytuacja rozwijała się w postępie niemal geometrycznym, gdyż wciąż przybywało nowych, zachęconych śmiałością innych, uczestników rozmowy. Po niedługim czasie połowa baru częstowała nas wizytówkami i kolejnymi talerzykami sushi z najlepszymi gatunkami tuńczyka. Podczas całego pobytu w Japonii nie poznaliśmy tylu osób, co podczas tego jednego wieczoru w tym niepozornym barze sushi. I jedyna rzecz, jakiej się wtedy obawiałem, to to, że istniało bardzo duże prawdopodobieństwo, iż przedawkujemy ten wspaniały posiłek, co z kolei może skutecznie i na bardzo długi czas obrzydzić każde danie - nawet to najbardziej ukochane (mi się to zdarzyło wcześniej z krewetkami). Na szczęście, udało nam się uniknąć tego jakże smutnego losu upadłego łasucha. Długo by opowiadać o tym, co się w tym barze wydarzyło - niesamowici ludzie i jeszcze bardziej niesamowite rozmowy i sytuacje, jakie się wywiązały, spowodowały, że opuściliśmy to miejsce jeszcze długo nie mogąc uwierzyć w to, co nas spotkało. Jak więc widać, Japończycy, mimo swojej ogólnej oziębłości w nawiązywaniu kontaktów, potrafią też popaść w drugą skrajność i to - jak większość rzeczy, które robią - na skalę zbiorowo-masową. Podróże do Japonii to naprawdę wspaniała przygoda.
DROGI WIDZU! Filmy, które oglądasz na tym blogu, publikowane są na DWÓCH kanałach YOUTUBE. Możesz je subskrybować, dzięki czemu będziesz natychmiast powiadamiany o każdej nowości! Kliknij na buttony poniżej i bądź na bieżąco!
Japonia oczami fana w The Japan Times
Japonia oczami fana trafiła na łamy The Japan Times.
Posty
